Panasonic LUMIX GH5

กล้อง Panasonic LUMIX GH5 เป็นกล้องระดับ Flagship ตัวท็อปสุดในไลน์กล้องมิเรอร์เลสของ Panasonic LUMIX ซึ่งรุ่นพี่ของ GH5 คือ Panasonic LUMIX GH4 ที่ทั่วโลกต่างยอมรับในประสิทธิภาพโดยเฉพาะพวก Filmmakers และตั้งตารอคอย GH5 ซึ่งทาง panasonic ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เมื่อกล้องออกวางขายก็ได้รับการตอบรับจากผู้ใช้งานเป็นอย่างดีจนยอดขาย GH5 ในฝั่งยุโรปติดอันดับต้นๆของกล้องมิเรอร์เลสที่ขายดี ถึงแม้ว่ากล้องในตระกูล GH จะขึ้นชื่อทางด้านวิดีโอ แต่ Panasonic บอกว่ากล้อง GH5 เป็นกล้อง Hybrid ซึ่งหมายความว่าในส่วนของ “ภาพนิ่ง” ก็ทำได้ดีไม่แพ้วิดีโอ

Spec

• เซ็นเซอร์ 4:3 ความละเอียด 20.3 ล้านพิกเซล ไม่มี Low-pass filter (ทำให้ภาพคมชัดขึ้น)
• ระบบกันสั่น Daul I.S. 2 กันสั่น 5 แกนในตัวกล้อง
• VDO 4K 60p/50p
• VDO 4K 30p 4:2:2 10 bit (ฟังชันนี้เหมาะสำหรับมืออาชีพที่ต้องการนำไฟล์ไปปรับแต่งต่ออีกที)
• Variable Frame Rate 4K/60p , Full Hd 180p
• โหมด 6K Photo (ถ่ายภาพเคลื่อนไหวเป็นวิดีโอแล้วมาเลือกภาพนิ่งความละเอียด 18 ล้านพิกเซล)
• เทคโนโลยีโฟกัส DFD (Depth From Defocus) ช่วยโฟกัสแม่นยำและรวดเร็ว
• ระบบโฟกัสแบบ Contrast AF 225 พื้นที่
• Joystick ปรับโฟกัส
• ถ่ายภาพต่อเนื่อง 12ภาพ/วินาที , 9ภาพ/วินาที เมื่อใช้การโฟกัสแบบ AF-C
• ความเร็วชัตเตอร์ 1/8000 , อิเล็คโทรนิคชัตเตอร์ 1/16000
• ตัวกล้องทำจากแมกนีเซียมอัลลอยทั้งชิ้น ป้องกันละอองน้ำ ฝุ่น ทนต่อสภาพอากาศ -10℃ ถึง 40℃
• จอแสดงผลพับได้ Touchscreen 3.2 นิ้ว ความละเอียด 1.62 ล้านพิกเซล
• ช่องมองภาพ OLED LVF (Live View Finder) ครอบคลุม 100% ความละเอียด 3.68 ล้านพิกเซล
• ช่องใส่ SD card 2 ช่อง
• Wi-Fi , Bluetooth , QR code
• พอร์ท HDMI , USB Type-C ,  MIC , Headphone
• น้ำหนัก 725  กรัม

ข้อมูลเพิ่มเติม : Panasonic LUMIX GH5

Body

ถึงแม้ว่า Panasonic LUMIX GH5 จะเป็นกล้องมิเรอร์เลสแต่ขนาดและน้ำหนักก็พอกับกล้อง DSLR ขนาดกลาง เมื่อรวมร่างกับแบตเตอรี่และเลนส์ LUMIX 12-35 F2.8 หรือ Leica 12-60 F2.8-4.0 เข้าไปแล้วน้ำหนักจะประมาณ 1 กก. ซึ่งเรามองว่าไม่ได้หนักอะไรมาก กำลังพอดี เหมาะมือ

มาดูการวางตำแหน่งของปุ่มคอนโทรลต่างๆกัน

จอ Touchscreen แบบพับได้ ช่วยให้ถ่ายได้หลายมุม ตอบสนองได้รวดเร็วดี ไม่มีแฟลชในตัวแต่มีช่องเสียบ Hot Shoe สำหรับ External Flash หรือเสียบไมค์

ปุ่มคอนโทรลตรง MENU เป็นแบบหมุนและกด บน ล่าง ซ้าย ขวา ใครที่เคยใช้คอนโทรลแบบนี้ก็คงจะคุ้นเคยดี มี Joystick สำหรับไว้เลือกจุดโฟกัสแต่เราใช้น้อยเพราะเวลาถ่ายจริงใช้นิ้วจิ้มที่ Touchscreen ก็สะดวกดี ด้วยขนาดของกล้องทำให้วางตำแหน่งต่างๆใช้งานได้ดี จะมีที่ตินิดหน่อยคือปุ่ม DISP. ที่จะอยู่ใต้นิ้วโป้งขวาพอดีเวลาถ่าย ซึ่งหลายครั้งเราเผลอไปโดนทำให้ค่าที่แสดงหน้าจอเปลี่ยนไปบ้างจากที่เราตั้งไว้

ปุ่มคอนโทรลด้านบนมี Front dial , Rear dial สำหรับปรับค่ารูรับแสง สปีดชัตเตอร์ ส่วนปุ่มปรับ WB , ISO , ชดเชยแสง แยกเป็นปุ่มเดี่ยวๆสะดวกต่อการใช้งาน ปุ่มถ่าย VDO แยกออกจากปุ่มกดชัตเตอร์และสามารถกดถ่าย VDO ได้เลยแม้อยู่ในโหมดภาพนิ่งซึ่งเรามองว่าดีเพราะว่าบางครั้งถ่ายภาพนิ่งอยู่แล้วเกิดอะไรน่าสนใจขึ้นกะทันหันก็กดถ่ายได้เลยไม่ต้องเปลี่ยนไปโหมดวิดีโอ Mode dial มีปุ่มล็อคป้องกันการหมุนโดยไม่ตั้งใจ

Drive mode แยกออกมาอยู่ด้านซ้าย

มีช่องเสียบ MIC , Headphone , HDMI , USB Type-C

เราเอากล้อง Panasonic LUMIX GH5 ไปใช้งานที่ภูเก็ตและหัวหินทั้งภาพนิ่งและวิดีโอ ถ่ายทั้งกลางแจ้งและที่แสงน้อย ออโต้โฟกัสทำงานได้ดี วัดแสงแม่น ระบบกันสั่น 5 แกนทำหน้าที่ตัวเองได้ดี ช่วยได้มากเวลาถ่ายสปีดชัตเตอร์ต่ำๆในที่แสงน้อย(ไม่ได้ใช้ขาตั้งกล้อง)เพราะไม่ต้องการเพิ่ม ISO เพื่อหลีกเลี่ยง noise อาจจะมีพลาดบ้างแต่โดยรวมถือว่าไว้ใจได้ระดับนึง สิ่งที่เราเซอร์ไพรส์คือ Auto WB แม่นกว่าที่คิดไว้เยอะ แม่นในที่นี้หมายถึงภาพที่เราถ่ายจะเป็นแนวท่องเที่ยวและเราต้องการเก็บสีและแสงตามที่ตาเรามองเห็นในขณะที่ถ่ายโดยที่สีไม่เพี้ยน

Sample Images

ปกติเราจะตั้งไฟล์ที่ถ่ายเป็น jpeg และ raw ในรีวิวนี้เราจะให้ดูเฉพาะ jpeg ที่ออกมาจากกล้องโดยตรง (ย่อไฟล์เล็กลงจากขนาดปกติเท่านั้น) ส่วนในบทความหัวหินและภูเก็ตจะเป็นภาพที่เราปรับแต่งจากไฟล์ raw

• รีวิวหัวหิน >> คาเฟ่ หัวหิน 6 ร้าน 6 สไตล์ เช็คอินครบไม่มีเอ้าท์ http://www.adayscape.com/cafe-huahin/
• รีวิวภูเก็ต >> ภูเก็ต 2 วัน 1 คืน ตามหา Street Art ย่านเมืองเก่า http://www.adayscape.com/phuket/

ISO 200 f/2.8 1/5000 autoWB

ISO 200 f/10 1/160 autoWB

ISO 200 f/16 0.4sec autoWB

ISO 200 f/5.0 1/50 autoWB

ISO 200 f/8 1/250 autoWB

ISO 400 f/8 1/25 autoWB

ISO 200 f/8 1sec autoWB

ISO 640 f/8 1sec autoWB

ISO 200 f/5.6 1/15 autoWB

ISO 200 f/16 1/100 autoWB

ISO 200 f/8 1/50 autoWB

ISO 200 f/8 1/10 autoWB

ISO 200 f/8 2sec autoWB

ISO 1250 f/4 1/20 autoWB

ISO 250 f/8 1/60 autoWB

ISO 200 f/4 1/640 autoWB

ISO 200 f/11 1/400 autoWB

ISO 200 f/6.3 1/80 autoWB

ISO 200 f/8 1/30 autoWB

ISO 400 f/8 1/30 autoWB

Noise

Panasonic LUMIX GH5 เป็นกล้องมิเรอร์เลสที่ใช้เซ็นเซอร์ micro four third ที่มีขนาดเล็กกว่ากล้องที่ใช้เซ็นเซอร์ฟูลเฟรมหรือ APS-C ซึ่งตามหลักแล้วเซ็นเซอร์เล็กจะมี noise มากกว่าเซ็นเซอร์ใหญ่แต่เราคิดว่า GH5 จัดการ noise ได้ดีพอสมควร รูปข้างล่างเป็นรูปที่ถ่ายในร้านกาแฟ(รูปร้านอยู่ด้านบนที่มีไฟสีส้มๆ)ช่วงค่ำและแสงในร้านก็มีน้อย เราถ่ายที่ ISO 1600 รูปที่ออกมาถือว่าสวยเนียน เป็นที่พอใจ

ISO 1600 f/4 1/30 autoWB

ขยาย 100%

6K Photo

เป็นฟังก์ชันที่มีประโยชน์มากสำหรับการถ่ายภาพ Stop Action หรือหยุดการเคลื่อนไหว เช่น ภาพกระโดดตัวลอยกลางอากาศ โดยที่จะถ่ายภาพเป็นวิดีโอแล้วค่อยมาเลือกภาพนิ่งทีหลัง กล้อง Panasonic รุ่นก่อนๆนี้จะถ่ายได้แค่ 4K Photo จะได้ความละเอียดประมาณ 8 ล้านพิกเซล แต่ 6K Photo ในกล้อง GH5 ได้ภาพที่มีความละเอียด 18 ล้านพิกเซล

https://www.youtube.com/watch?v=YLnq2dzdQ_A

https://youtu.be/h8JZUFf-E78

ติดตามพวกเรา A dayscape เพิ่มเติมได้ที่

• Website : http://www.adayscape.com
• Facbook : https://www.facebook.com/adayscape/
• Instagram : https://www.instagram.com/adayscape/
• YouTube : https://www.youtube.com/channel/UC6UHLqhwU7gPfyOkoQ6kwog

The post รีวิวกล้อง Panasonic LUMIX GH5 ระดับ Flagship appeared first on .

รูรับแสง

กล้องถ่ายรูป ประกอบด้วย กล้องและเลนส์ รูรับแสงจะอยู่ที่เลนส์ เป็นตัวกำหนดให้แสงเข้ามากหรือน้อย เปิดกว้างก็เข้ามาก เปิดแคบก็เข้าน้อย สมัยกล้องฟิล์ม เราจะตั้งค่ารูรับแสงด้วยการหมุนที่เลนส์โดยตรง แต่กล้องดิจิตอลจะตั้งที่ตัวกล้อง แล้วกล้องจะไปสั่งเลนส์อีกที ให้ปรับรูรับแสงไปที่ค่า ตามที่เราตั้งไว้เมื่อกดชัตเตอร์ ปกติเลนส์จะเปิดรูรับแสงกว้างสุด จนกว่าเราจะกดถ่าย ต่างจากเลนส์มือหมุน ที่เราจะเห็นได้เลยว่า รูรับแสงจะลดหรือขยายตามที่เราตั้งค่าเลย

ค่ารูรับแสงจะใช้ตัว f เป็นสัญลักษณ์ และจะมีตัวเลขแทนค่า เช่น f 2.8, f 8, f 16 โดยที่ ตัวเลขน้อย หมายถึงรูรับแสงกว้าง ตัวเลขมาก หมายถึงรูรับแสงแคบ (จำดีๆ นะอย่าสับสน)

รูรับแสง จะเปิดได้กว้างสุดแตกต่างกันไป ตามเลนส์แต่ละตัว โดยดูได้ที่ตัวเลนส์ จะมีบอกไว้ เช่น

– 24-70 mm f 2.8 คือ รูรับแสงกว้างสุดเท่ากับ f 2.8 ตลอดช่วงซูม

– 70-300 mm f 4-5.6 คือ ที่ 70 mm รูรับแสงเปิดกว้างสุดที่  f 4 และจะเปลี่ยนค่าไปเรื่อยๆ ตามช่วงซูม จนถึง 300 mm รูรับแสงกว้างสุดจะเท่ากับ f 5.6

ผลที่ได้จากปรับรูรับแสง นอกจากปริมาณแสงที่เข้าสู่กล้องแล้ว จะมีอีกอย่างคือ ช่วงความชัด (depth of field : DOF) หรือที่เรียกกันง่ายๆ ว่า ชัดลึก ชัดตื้น

– เปิดรูรับแสงกว้าง (f:เลขน้อย) ได้ภาพชัดตื้น

– เปิดรูรับแสงแคบ (f:เลขมาก) ได้ภาพชัดลึก

เลนส์ที่รูรับแสงกว้างๆ (ตั้งแต่ f 2.8 หรือน้อยกว่าไปหา f 1.2) จะถ่ายในที่แสงน้อยๆ ได้ดี และให้โบเก้ที่สวย ถ่ายรูปชัดตื้น หน้าชัดหลังเบลอได้ดี นิยมใช้ถ่ายรูปบุคคล (Portrait) มักจะมีราคาสูง แต่รับรองว่าได้คุณภาพคุ้มราคาแน่นอน

ภาพแต่ละแบบต้องการความ ชัดลึก-ชัดตื้น ต่างกัน เราไม่สามารถบอกได้ว่า ภาพแบบไหนสวยกว่ากัน เช่น

– ภาพบุคคล (Portrait) ต้องการให้ตัวแบบเด่น ก็ต้องเปิดรูรับแสงกว้างๆ (f 2.8) เพื่อให้ฉากหลังเบลอ

– แต่ถ้าเราไปเที่ยว แล้วถ่ายมาข้างหลังเบลอหมด จนไม่รู้ว่าไปไหน คงจะไม่ดีแน่ๆ กรณีนี้ควรตั้งรูรับแสงแคบลงมา (f 5.6, f 8)

– ส่วนการถ่ายภาพวิว (Landscape) นิยมถ่ายให้ชัดทั้งภาพ ก็ควรตั้งรูรับแสงแคบๆ (f 8, f 11, f 16)

ทั้งนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับประสบการณ์ และการฝึกฝน ขอให้สนุกกับการถ่ายภาพครับ อ้อ! อีกอย่างโหมดที่ใช้ควบคุมเฉพาะรูรับแสง แล้วปล่อยให้กล้องช่วยคิดค่าอื่น บนกล้อง canon คือ AV นะครับ ส่วนยี่ห้ออื่นอาจแทนด้วยตัว A ลองไปดูกันนะครับ โดยส่วนตัวผมมักจะใช้โหมดนี้ประจำ

The post รูรับแสง (Aperture) คืออะไร? หน้าชัดหลังเบลอ ต้องตั้งค่าแบบไหน? appeared first on .

หลังจากที่เราแนะนำกล้องแบบต่างๆไปในตอนที่แล้ว และเมื่อเพื่อนๆตัดสินใจได้แล้วว่าจะใช้กล้องแบบไหน เราบอกเลยว่ามันไม่ได้จบแค่กล้องตัวเดียว จำเป็นจะต้องมีอุปกรณ์เสริมมาใช้ด้วย วันนี้เราจะ แนะนำอุปกรณ์กล้องถ่ายรูป มาดูกันว่ามีอะไรบ้าง

Memory Card

ถ้าใครใช้กล้องฟิล์มก็ข้ามไป หลักๆจะมี 2 แบบ คือ CF card (ใช้กับกล้องรุ่นโปร) และ SD card (กล้องส่วนใหญ่จะใช้แบบนี้) บางร้านอาจจะแถมมาให้แต่เราแนะนำให้ซื้อเพิ่มเพราะอันที่เค้าแถมให้มักจะความจุน้อย (ถ่ายแค่ไม่กี่รูปก็เต็มแล้ว) และสปีดต่ำ การถ่ายโอนข้อมูลช้า (มีผลเวลาถ่ายต่อเนื่องและถ่ายวีดีโอ) ซื้อสัก 32GB ก็พอ ถ่ายได้เป็น 1,000 รูปแล้ว ราคาไม่กี่ร้อย โดยส่วนตัวเราจะใช้ 2 อัน เวลาไปทริปหลายวันแล้วใช้ถ่ายอันละครึ่งทริปเพราะมันอาจจะเสียได้หรือซวยสุดๆคือหาย อย่างน้อยก็ยังมีรูปมาอีกครึ่ง

Battery สำรอง

เราไม่รู้หรอกว่าแบตจะหมดเมื่อไรยิ่งไปที่อากาศหนาวแบตจะหมดเร็วกว่าปกติ กล้องมิเรอร์เลส (Mirrorless) ส่วนใหญ่แบตจะก้อนเล็กและหมดเร็วเพราะใช้จอ LCD เกือบตลอด จำเป็นต้องติดกระเป๋าไว้เลย

Filter

จริงๆ แล้วมีฟิลเตอร์หลายประเภทที่ให้เอฟเฟคท์กับภาพ แต่ในตอนนี้จะแนะนำเฉพาะ Protection Filter เอาไว้ใส่ที่หน้าเลนส์เพื่อป้องกันรอยขีดข่วนเวลาอะไรมาโดนที่หน้าเลนส์ ถ้าเป็นรอยมากๆ เราก็แค่เปลี่ยนฟิลเตอร์ใหม่ไม่กี่บาทดีกว่าให้เกิดรอยที่หน้าเลนส์ตรงๆ  เราแนะนำให้ใช้ของดีไปเลยเพราะว่าจะได้ไม่เสียคุณภาพแสง ถ้าใช้ของที่คุณภาพไม่ค่อยดีอาจจะทำให้ภาพไม่ใสและลดความสดของสีสันลงได้ เราเลือกใช้ยี่ห้อ B+W เพราะว่าชิ้นแก้วใส มีสารเคลือบที่ผิวช่วยให้น้ำไม่จับตัวที่ผิว ถ้าโดนอะไรกระแทกแรงๆจะไม่แตกละเอียดแล้วไปบาดที่หน้าเลนส์

กระเป๋ากล้อง

ให้เลือกแบบเผื่อว่าในอนาคตอาจจะมีเลนส์เพิ่มและใส่ของจิปาถะได้และที่สำคัญถ้ากันน้ำได้จะดีมาก เรามีกระเป๋ากล้องหลายใบมาก เลือกใช้ตามสถานการณ์ และของที่เอาไป

อุปกรณ์ทำความสะอาด

ได้แก่ ลูกลมเอาไว้เป่าไล่ฝุ่น ผ้าไมโครไฟเบอร์เช็ดเลนส์ และ Lens Pen เป็นคล้ายๆ ปากกามี 2 ด้าน ด้านหนึ่งเป็นขนแปรงนุ่มๆ ใช้ปัดที่หน้าเลนส์ได้และอีกด้านจะเป็นคาร์บอนใช้เช็ดที่หน้าเลนส์ หลักการคล้ายกับใช้กระดาษหนังสือพิมพ์เช็ดกระจก

ยังมีอีก 2 อย่างที่เราคิดว่าอาจจะมีหรือไม่มีก็ได้

Battery Grip

สายคล้องคอ

บางครั้งสายที่มากับกล้องอาจจะบาดคอหรือกระจายน้ำหนักได้ไม่ค่อยดี ลองใช้ดูก่อนว่ามันดีหรือไม่ดีแล้วค่อยซื้อก็ได้ มีหลายแบบทั้งหนัง ผ้า บุฟองน้ำ หรือว่าอยากจะเปลี่ยนเก๋ๆ ก็ไม่ว่ากัน

The post แนะนำอุปกรณ์กล้องถ่ายรูป appeared first on .

10 เทคนิค ถ่ายรูปยังไงให้สวย

ถ่ายรูปยังไงให้สวย ? เป็นคำถามแรกๆ ที่คนเริ่มถ่ายรูปชอบถามกัน

ขอตอบแบบกำปั้นทุบดินเลยว่า “ต้องรู้ก่อนว่ารูปสวยเป็นยังไง และต้องทำยังไงถึงจะได้รูปสวยๆ”

วันนี้ขอมาแชร์แนวคิด และวิธีการของเรา ให้ลองนำไปปรับใช้กันดู กับ 10 เทคนิค ถ่ายรูปยังไงให้สวย ไปดูกันเลย

1.ต้องรู้จักการจัดองค์ประกอบภาพ (composition) รูปที่สวยๆ มักจะมีการจัดองค์ประกอบภาพที่ลงตัว แล้วอะไรคือองค์ประกอบภาพที่ลงตัวล่ะ เราเคยเขียนไว้แล้ว ลองอ่านที่นี่เลย >>>>

เทคนิคการถ่ายภาพ EP 1 : ถ่ายรูปสวยด้วยกฎสามส่วน

เทคนิคการถ่ายภาพ EP 2 : ถ่ายรูปสวยด้วยกฎพื้นฐาน

2.ดูรูปเยอะๆ แต่ต้องเลือกแหล่งที่เสพกันสักหน่อย ที่ต้องให้เลือก เพราะว่าหลายๆ ที่มักจะแต่งรูปเกินจริงมากไป สีจัดมากไป เว็บไซต์ที่เราแนะนำ ได้แก่ National Geographic, Flickr, 500px หรือภาพของสมาคมถ่ายภาพต่างๆ แมกกาซีนท่องเที่ยว Lonely planet หนังสือรวมภาพถ่ายที่ชนะการประกวดต่างๆ หรือหนังสือรวมภาพถ่ายจากทั่วโลก ผลงานของช่างภาพชื่อดัง Ansel Adam, Steve Mccurry, David Noton

3.เปรียบเทียบ เมื่อรู้จักการจัดองค์ประกอบภาพแล้ว เวลาเราดูภาพตามสื่อต่างๆ ให้ลองสังเกตเปรียบเทียบว่าเค้าใช้กฎไหนอย่างไร วางอะไรไว้ตรงไหน ใช้แสงแบบไหน

4.ถูกที่ถูกเวลา เราเห็นภาพวิวสวยๆ แล้วอยากไปถ่ายบ้างแต่เมื่อไปแล้วกลับไม่ได้อย่างที่เห็น อาจจะเป็นเพราะ ไปถูกที่แต่ผิดเวลา รูปวิวทีเห็นในแมกกาซีนต่างๆ จะถ่ายในช่วงเช้าหรือเย็นเท่านั้น และก็จะไม่รับรูปที่ถ่ายช่วงอื่นๆของวันเลย นอกจากว่า รูปนั้นถ่ายได้พิเศษจริงๆ

5.รอ เมื่อเราไปเที่ยวตามแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง แน่นอนว่านักท่องเที่ยวเยอะ เพราะฉะนั้นเราต้องรอให้คนน้อยลงก่อนจึงค่อยถ่าย หรือถ้ารอแล้ว คนก็ไม่น้อยสักทีจะทำไงดีล่ะ เราก็ต้องรอเพื่อให้คนที่มาเที่ยวนั่นแหละ เป็นแบบให้เราซะเลย ไม่ได้หมายถึงให้เค้ามายืนยิ้มชูสองนิ้วให้เรานะ แต่รอจังหวะให้เค้าทำอะไรบางอย่าง ที่น่าสนใจในตำแหน่งที่พอดีแล้วจึงค่อยถ่าย

6.ทำการบ้าน ก่อนไปเที่ยวทุกครั้งเราจะดูรูปสถานที่ ที่เราจะไปก่อนว่า ที่นั่นมีอะไรน่าสนใจบ้าง มีอะไรโดดเด่นบ้าง เค้าถ่ายอะไร ที่ไหน เวลาไหนกัน และเมื่อไปถึงสถานที่นั้นๆ แล้ว ก็หาดูรูปโปสการ์ดตามร้านขายของที่ระลึก เพราะว่ารูปพวกนี้จะถ่ายโดยช่างภาพท้องถิ่น อาจมีมุมใหม่ๆ ที่หาดูไม่ได้ตามสื่อต่างๆ แต่เราจะไม่ถ่ายตามเค้านะ แค่ดูไว้เป็นไอเดียเฉยๆ เพราะเราสามารถสร้างมุมมองใหม่ จากตัวเราเองได้

7.รู้จักอุปกรณ์ของตัวเองให้ดี ศึกษาคู่มือ รู้ว่าปุ่มต่างๆ ไว้ทำอะไร เพราะเวลาจะไปถ่ายจริงๆ แล้วต้องคอยมานั่งหาปุ่มว่าอะไร อยู่ตรงไหน ตั้งค่ายังไง แบบนี้ไม่ทันการณ์แน่ๆ

8.ซ้อมๆๆๆ ช่างภาพชื่อดัง Henri Cartier-Bresson กล่าวไว้ว่า “10,000 รูปแรกของคุณคือรูปเสีย” ความหมายจริงๆ คือคุณต้องฝึกลองผิดลองถูกเยอะๆ ถึงจะถ่ายรูปได้สวย

9.โชว์แต่รูปที่สวย เป็นความลับในหมู่ช่างภาพอาชีพว่าไม่ต้องโชว์ทุกรูปที่ถ่าย ให้โชว์แต่รูปที่สวยๆ ก็พอ เช่น ไปเที่ยวถ่ายรูปมา 1,000 รูป มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสวยทั้ง 1,000 อาจจะมีรูปสวยแค่ 10 รูป แต่ให้โชว์แค่นั้นแหละ แล้วคนที่เข้ามาดู จะบอกว่าคุณถ่ายรูปสวย ทั้งๆ ที่มันแค่ 1% เอง

10.เอาตัวเองไปอยู่ที่สวยๆ ข้อนี้สำคัญมาก ถึงจะรู้มา 9 ข้อแล้วแต่ไม่ออกไปไหน อยู่แต่บ้าน คุณก็จะไม่ได้รูปสวยๆ แน่นอน ถ้ารู้แบบนี้แล้วล่ะก็ Go..go..go… สะพายกล้อง ออกไปเที่ยวกันเถอะ

National Geographic >>> http://www.nationalgeographic.com/

Flickr >>> https://www.flickr.com/

500px >>> https://500px.com/

Lonely Planet >>> http://www.lonelyplanet.com/

The post 10 เทคนิค ถ่ายรูปยังไงให้สวย appeared first on .

ตอนแรกคิดว่าจะไม่เขียนเรื่อง กล้องถ่ายรูป เพราะเข้าใจว่าใครๆ ก็น่าจะรู้แต่มีอยู่วันหนึ่งไปนั่งเล่นร้านขายกล้องที่สนิทกัน มีสาวสวยเดินเข้ามาถามพนักงานว่า

สาวสวย : พี่คะจะไปเที่ยว อยากได้กล้องไปถ่ายรูปวิวค่ะ  แนะนำหน่อยค่ะ

พนักงาน : เอาเป็นแบบไหนดีครับ compact หรือ DSLR

สาวสวย : มันคืออะไรคะ ต่างกันยังไง

พนักงาน : compact คือ (พนักงานอธิบายไปเรื่อย)

สาวสวย : แล้วมันถ่ายวิวได้มั้ยคะ

ตัดภาพมาที่เราหน้าตาถึงบางอ้อ “อ๋อ เข้าใจไปเองนี่หว่าว่าใครๆ ก็รู้“

นี่จึงเป็นเหตุให้เราอยากเขียนให้คนที่ไม่มีความรู้เรื่องกล้องได้เข้าใจภาพรวมคร่าวๆ รวมถึง แนะนำกล้อง ที่เราใช้ถ่ายภาพทั้งหมดที่เห็นในบล็อคของเรา และขอตอบคำถามน้องคนสวยว่ากล้องอะไรก็ถ่ายวิวได้ทั้งนั้นต่างกันที่หน้าตาและวิธีใช้เท่านั้นเอง

กล้องฟิล์ม

แนะนำกล้อง แบบแรกกันก่อน ก่อนที่จะมาเป็นกล้องดิจิตอลในปัจจุบันมีกล้องที่เกิดมาก่อนคือกล้องฟิล์ม กล้องฟิล์มมีวิวัฒนาการมาเป็นร้อยปีก่อนจะมาเปลี่ยนเป็นดิจิตอลในช่วง 10 กว่าปีนี้เอง หลายๆ คนน่าจะมีโอกาสได้ใช้ กล้องที่ใช้ฟิล์มมีหลายแบบทั้ง Large format , Medium format , Rangefinder และที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายคือ SLR กล้องแบบนี้สามารถเปลี่ยนเลนส์ได้เรียกว่า single lens reflex (SLR) reflex แปลว่าสะท้อน หมายความว่า เมื่อเรามองเข้าไปที่ช่องมองภาพ (Viewfinder) เราจะเห็นภาพผ่านเลนส์โดยกระจก (Mirror) สะท้อนภาพที่อยู่ภายในตัวกล้อง เมื่อเรากดชัตเตอร์ถ่าย กระจกจะยกขึ้น แสงจะเข้าสู่ฟิล์ม เป็นอันจบกระบวนการการบันทึกภาพ แล้วจากนั้นจึงนำฟิล์มไปล้างและอัดเป็นรูปหรือสมัยนี้นำฟิล์มที่ล้างแล้วไปสแกนและเปิดดูในคอมได้

Nikon Fm2n

ในรูปคือกล้อง Nikon รุ่น FM2n เป็นกล้องที่ได้รับความนิยมมากทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่น ตัวกล้องเป็นโลหะ ระบบเป็นกลไกล้วนยังไม่มีชิพประมวลผลมาช่วยและไม่มีโหมดออโต้ แมนวลล้วนๆ ดังนั้นผู้ใช้ต้องมีความรู้ในการถ่ายภาพเพราะว่าต้องตั้งค่าทุกอย่างด้วยตัวเอง ข้อดีคือ ทนและดูแลรักษาง่าย
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปีก็ยังสามารถซื้อฟิล์มมาใส่ถ่ายได้เหมือนเดิม ฟิล์มที่นำมาใส่คือฟิล์ม 35 มม. มีทั้งสีและขาวดำ ยี่ห้อที่ได้รับความนิยมได้แก่ Kodak Fuji ลักษณะภาพและสีจะแตกต่างกันไปตามแต่ละยี่ห้อ ชอบอันไหนต้องไปลองดูเอาเองนะ

ดูรีวิวที่เราพกกล้องฟิล์มไปเที่ยวกัน >>

อยุธยา..เมืองเก่ากับกล้องฟิล์มตัวเก่า : http://www.adayscape.com/ayutthaya/

บางกะเจ้า กับ activity เล็กๆ adventure เบาๆ : http://www.adayscape.com/bangkachao/

เมื่อยุคดิจิตอลมาถึงสามารถถ่ายและเห็นภาพข้างหลังกล้องได้เลย การจะไปใส่ฟิล์ม ถ่ายแล้วต้องเอาไปล้างไปอัด กว่าจะได้ดูภาพมันไม่ทันใจ ความนิยมเลยตกลงไป แต่ในช่วง 1-2 ปีนี้กล้องฟิล์มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง จากวัยรุ่นทั้งในไทยและต่างประเทศ เหตุผลที่กล้องฟิล์มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง ส่วนหนึ่งบอกว่ากล้องดิจิตอลมันง่ายไปถ่ายแล้วเห็นเลยไม่ได้ลุ้น (เวลาเปลี่ยนความคิดก็เปลี่ยน!!) และที่สำคัญกล้องฟิล์มวินเทจมันหน้าตาดี ในปัจจุบันมีผู้ผลิตกล้องดิจิตอลหลายค่ายผลิตกล้องที่หน้าตาวินเทจออกมาขายและขายดีมาก หลายคนซื้อเพราะเหตุผลนี้ก่อนที่จะดูสเปคซะอีก หากใครสนใจกล้องฟิล์มในกรุงเทพสามารถหามือสอง (มือหนึ่งไม่น่าจะมีผลิตแล้ว) ได้ที่ Mega Plaza วังบูรพา ชั้น 5 หรือหาซื้อจาก ebay ก็ได้ ส่วนตัวแนะนำว่าถ้าไม่มีความรู้หาซื้อตามร้านน่าจะดีกว่าเพราะได้ดูของ ได้ลอง มีอะไรไม่เข้าใจจะได้ถามคนขายได้ กล้องที่นิยมหามาใช้กัน ได้แก่ Nikon FM2, Canon AE-1, Minolta SRT 101, Pentax K1000

Mega Plaza วังบูรพา : www.megaplazawangburapa.com

กล้องดิจิตอล (DSLR)

แนะนำกล้อง ตัวต่อมา เป็นกล้องดิจิตอลแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ (Digital single lens reflex : DSLR) ได้รับการพัฒนามาจากกล้องฟิล์ม (SLR) โดยใช้เซนเซอร์ในการรับแสงแทนฟิล์ม
มีชิพประมวลผลแปลงค่าสัญญาณที่ได้จากเซนเซอร์มาสร้างเป็นภาพ มีโหมดออโต้ให้ใช้งานและยังใช้โหมดเแมนวลเพื่อตั้งค่าต่างๆ ได้เอง มีระบบออโต้โฟกัส เพื่อช่วยให้โฟกัสได้แม่นยำและเร็วขึ้น ต่างจากกล้องฟิล์มที่ต้องหมุนเลนส์หาความชัดด้วยตัวเอง ทำให้ช้าและบางครั้งอาจจะโฟกัสผิดจุดได้ ต้องใช้พลังงานจากแบตเตอรี่ ต่างกับกล้องฟิล์มที่ไม่ต้องใช้ก็นำมาถ่ายได้เลย แต่ยังใช้กระจกสะท้อนในการมองภาพเช่นเดิม เปลี่ยนเลนส์ได้ ข้อดีของการเปลี่ยนเลนส์ได้คือสามารถเลือกช่วงความยาวโฟกัสของเลนส์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ เช่น ไปเที่ยวในเมืองที่มีตึกสูงหรือถ่ายวิวทั่วไป เลนส์ที่ให้มากับกล้องอาจจะเก็บภาพได้ไม่หมดตามที่เราต้องการ เราจึงต้องเปลี่ยนเป็นเลนส์มุมกว้าง (Wide) หรืออยากจะถ่ายสิ่งที่ไกลๆ ก็ต้องใช้เลนส์เทเล (Tele) เพื่อขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น เลนส์เทเล จริงๆ แล้วไม่ได้เรียกว่า เลนส์ซูม นะ เลนส์ซูม หมายถึงเลนส์ที่เปลี่ยนช่วงทางยาวโฟกัสได้เช่น 18-55 mm , 70-200mm ส่วนเลนส์ที่เปลี่ยนทางยาวโฟกัสไม่ได้เรียกว่าเลนส์ฟิกซ์ (Fix)

ตาของคนเราข้างเดียวมีมุมรับภาพเท่ากับเลนส์ 50mm เรียกว่าเลนส์นอมอล (Normal) ส่วนที่มากกว่า 50 mm เรียกว่าเลนส์เทเล น้อยกว่าเรียกว่าเลนส์มุมกว้าง (Wide) ไหนๆ ก็บอกไปแล้วว่าตาข้างเดียวเท่ากับ 50 mm เดี๋ยวจะมีคนอยากรู้ว่าแล้ว 2 ข้างล่ะเท่ากับเท่าไร บอกต่อก็ได้ว่าตา 2 ข้างเท่ากับ 35 mm เราสามารถนำเลนส์ตั้งแต่สมัยกล้องฟิล์มมาใส่ในกล้องดิจิตอลได้ บางยี่ห้อใส่ได้เลยโดยตรง แต่ถ้าใส่โดยตรงไม่ได้ ต้องใช้อแดปเตอร์มาต่อก่อนจึงจะใส่ได้

กล้อง DSLR ใช้เซนเซอร์รับภาพแบ่งเป็น 2 แบบหลักๆ ตามขนาดคือใช้เซนเซอร์เท่ากับฟิล์ม 35 มม. เรียกว่ากล้องฟูลเฟรม และเซนเซอร์อีกแบบที่มีขนาดเล็กกว่าเรียกว่ากล้องตัวคูณ (APS-C) คือ เมื่อเรานำกล้องตัวคูณมาถ่าย ช่วงทางยาวโฟกัสที่บอกบนเลนส์ และมุมรับภาพ จะไม่เท่ากับที่ใช้กับกล้องฟูลเฟรม เช่น ใช้เลนส์ทางยาวโฟกัส 100 mm กล้อง Canon ต้องคูณ 1.6 เท่ากับว่าช่วงทางยาวโฟกัสและมุมรับภาพที่แท้จริง จะเท่ากับ 160 mm ส่วนNikon คูณ 1.5 เท่ากับ 150 mm กล้องตัวคูณจะได้เปรียบกล้องฟูลเฟรมเมื่อถ่ายวัตุที่อยู่ไกล จะได้ขนาดที่ใหญ่กว่าเมื่อยืนเท่ากัน

เซนเซอร์ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของกล้องดิจิตอล เซนเซอร์ฟูลเฟรมให้คุณภาพโดยรวมที่ดีกว่า แบบตัวคูณไม่ว่าจะเป็นสี มิติความชัดตื้น (หน้าชัดหลังเบลอมากกว่า) สัญญาณรบกวน (Noise) เม็ดจุดสีเล็กๆ ที่มองเห็นได้ในภาพเมื่อใช้ความไวแสง (ISO) สูงๆ ดังนั้นกล้องฟูลเฟรมส่วนมากจะมีราคาสูง

บนเซนเซอร์จะมีเม็ด pixel จำนวนมากอยู่ บอกถึงความละเอียดและขนาดของภาพ เช่น Canon 6D มีความละเอียด 20 ล้านพิกเซล ในยุคแรกๆของกล้องดิจิตอลแต่ละค่ายจะแข่งกันผลิตกล้อง และโฆษณาเกทับกัน ผลิตกล้องที่มีความละเอียดสูงกว่าอีกค่าย จนเรียกว่าสงครามพิกเซล และสงครามจบลงตั้งแต่ผลิตกันได้ที่ 8-10 ล้านพิกเซลแล้ว ในปัจจุบันแทบจะไม่ต้องไปใส่ใจกับจำนวนพิกเซลแล้ว เพราะแค่ 12 ล้านพิกเซลก็เพียงพอต่อการใช้งานทั่วๆ ไป

กล้อง DSLR สำหรับมืออาชีพ และระดับผู้ใช้งานทั่วไปนอกจากขนาดเซนเซอร์แล้ว ยังมีเรื่องระบบโฟกัสที่กล้องระดับมืออาชีพจะแม่นยำและรวดเร็วกว่า ปุ่มควบคุมต่างๆ จะมีมากและใช้งานได้คล่องตัว ในขณะที่กล้องระดับใช้งานทั่วไปอาจต้องเข้าไปปรับที่หน้าจอเมนู วัสดุที่ใช้ทำตัวกล้องระดับมืออาชีพจะเป็นโลหะที่มีความทนทานต่อสภาพอากาศและพื้นที่ต่างๆ ได้ดี

Canon 6D

ในรูปคือ Canon 6D เป็นกล้องฟูลเฟรม ที่มีน้ำหนักเบาเมื่อเทียบกับกล้องฟูลเฟรมรุ่นอื่นๆ ความละเอียดประมาณ 20 ล้านพิกเซล จุดโฟกัส 11 จุด มี noise น้อยเมื่อใช้ ISO สูง มี Wi-Fi สำหรับส่งรูปและถ่ายรูปผ่านแอพ มี GPS บอกตำแหน่ง

Canon : www.canon.co.th

กล้องมิเรอร์เลส (Mirrorless)

กล้องมิเรอร์เลส (Mirrorless) คือ กล้องถ่ายรูป ที่ได้รับการพัฒนาต่อยอดมาจากกล้อง DSLR เปลี่ยนเลนส์ได้เหมือนกัน แต่จุดที่สำคัญ คือ ตัดกระจกสะท้อนภาพออก ทำให้ได้ตัวกล้องที่มีขนาดเล็กลงและมีน้ำหนักเบา พกพาสะดวก เลนส์ที่ใช้ก็มีขนาดเล็กลงตามไปด้วย เมื่อไม่มีกระจกสะท้อนภาพจำเป็นต้องใช้จอ LCD ในการถ่ายภาพ หรือใช้ช่องมองภาพแบบอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Viewfinder) ผลที่ตามมาทำให้แบตหมดเร็ว ควรจะซื้อแบตเพิ่มเลยหากจะใช้กล้องมิเรอร์เลส ส่วนใหญ่ใช้เซนเซอร์แบบตัวคูณ (APS-C) แต่มี Sony ที่ผลิตกล้องมิเรอร์เลสที่ใช้เซนเซอร์แบบฟูลเฟรม (ข้อมูลปี 2015) ยังมีเซนเซอร์อีกแบบคือ Micro Four Thirds เป็นเซนเซอร์ที่มีสัดส่วนภาพ 4:3 ต่างจากปกติที่เป็น 3:2 ข้อดีของเซนเซอร์แบบนี้คือ สามารถใช้เลนส์ร่วมกันได้หมดถึงแม้ว่าจะคนละยี่ห้อก็ตาม ปัจจุบันยี่ห้อที่ Micro Four Thirds ได้แก่ Olympus, Panasonic

Fuji XE-2

ในรูปคือกล้องมิเรอร์เลส Fuji X-E2 อย่างที่บอกไปตอนต้นว่าหลายยี่ห้อผลิตกล้องหน้าตาวินเทจแล้วขายดี ซึ่งเราก็ตกเป็นเหยื่อการตลาดเหมือนกัน นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเหตุผลที่เราเลือกตัวนี้เพราะเมื่อเทียบกับ Fuji X-A2, X-M1 คือมีปุ่มตั้งค่าต่างๆ สะดวกกว่า เลนส์ที่ให้มากับกล้องคุณภาพดี รูรับแสงกว้างกว่า โฟกัสเร็ว ความละเอียด 16 ล้านพิกเซล มี Electronic Viewfinder (เวลาอยู่กลางแดดแล้วมอง LCD ไม่ชัดมันช่วยได้) ถ่ายภาพต่อเนื่องได้เร็ว มี Wi-Fi ส่งรูปผ่านแอพ

FujiFilm : www.fujifilm.co.th

กล้องคอมแพค (Compact)

กล้องคอมแพค (Compact) เป็นกล้องขนาดเล็กกะทัดรัดพกพาสะดวก เปลี่ยนเลนส์ไม่ได้ มีทั้งเลนส์ฟิกซ์และเลนส์ซูม กล้องคอมแพคที่ซูมได้จะมีการซูม 2 แบบ คือ ออปติคอลซูม (ซูมที่เลนส์จริงๆ) และดิจิตอลซูม (เมื่อเราใช้ออปติคอลซูมจนสุดจะเป็นดิจิตอลซูมต่อ มันคือการขยายภาพขึ้นมา เมื่อขยายมากๆภาพจะไม่ค่อยละเอียด) กล้องคอมแพคส่วนใหญ่จะใช้เซนเซอร์ขนาดเล็กกว่า กล้องมิเรอร์เลส (APS-C) แต่จะใหญ่กว่าเซนเซอร์กล้องโทรศัพท์มือถือ เพราะฉะนั้นโดยรวมแล้วจะได้ภาพที่มีคุณภาพดีกว่าถ่ายจากกล้องมือถือ มีกล้องคอมแพคระดับ Hi-end บางรุ่นที่ใช้เซนเซอร์ APS-C และเซนเซอร์ฟูลเฟรม ใช้เลนส์ที่มีคุณภาพดีแต่ก็จะมีราคาสูงตามไปด้วย

กล้องคอมแพคโดยทั่วไปเน้นการใช้งานง่าย ไม่ต้องตั้งค่าอะไรให้ยุ่งยาก มีโหมดถ่ายภาพแบบต่างให้เลือกใช้ได้เลย มี Wi-Fi ส่งรูปเข้าสมาร์ทโฟนหรือสั่งปริ้นรูปจากปริ้นเตอร์ได้โดยตรง โดยที่ไม่ต้องผ่านคอมพิวเตอร์ได้เลย

Canon Compact

เราขอออกตัวก่อนว่าเราไม่มีกล้องคอมแพค ส่วนรูปกล้องคอมแพคที่เห็นเรายืมที่ร้านมาถ่ายประกอบบทความนี้เฉยๆ

รูปทั้งหมดที่เห็นในบล็อคจะมาจากกล้อง Canon 6D และ Fuji X-E2 เป็นหลัก ส่วนกล้องฟิล์มก็จะมีลงบ้าง ใครที่สนใจรูปจากกล้องฟิล์ม ให้ดูจากฟิล์มที่เราใช้เพราะว่ากล้องอะไรก็เหมือนกัน

กล้องโพลารอยด์

แถมอีกอันละกัน กล้องถ่ายรูป ที่เห็นข้างล่างเป็นกล้องโพลารอยด์ Fuji instax mini8 คือไม่ต้องคิดอะไรมาก point & shoot แล้วรูปก็เด้งออกมา รอสักแป๊ปไม่ต้องสะบัดรูปก็ได้ เดี๋ยวรูปมันก็ชัดเอง สะบัดรูปไม่ได้ช่วยให้รูปชัดเร็วขึ้นนะ เราได้แรงบัลดาลใจในการใช้กล้องโพลารอยด์มาจากสองสาวเกาหลี ที่ให้รูปโพลารอยด์เรามาตอนที่เราไปเที่ยวเกาะนามิ พอกลับมาไทยก็ไปหาซื้อมาถ่ายเล่นเลย

Fuji instax mini8

เอาละ พอแค่นี้ละกัน บทความนี้เราหวังว่าจะทำให้หลายคนเข้าใจเรื่องประเภทของ กล้องถ่ายรูป ไม่มากก็น้อย จะได้เป็นแนวทางในการเลือกซื้อกล้อง สำหรับคนที่อยากได้กล้องตัวแรก เมื่อมีกล้องแล้วอย่าลืม สะพายกล้อง ออกไปเที่ยวกันนะ

The post แนะนำกล้อง แต่ละประเภท appeared first on .

หลังจากที่เรารู้จักกฎสามส่วน (Rule of third) กันไปแล้วในตอนแรก ต่อไปเราจะมาแนะนำเรื่อง ถ่ายรูปสวยด้วยกฎพื้นฐาน กันต่อ เริ่มที่

จุดตัด 9 ช่อง

จุดตัด 9 ช่อง คือการนำเอาเส้นสมมติในกฎสามส่วนทั้งแนวตั้งและแนวนอนมารวมอยู่ในภาพเดียวกัน เมื่อนำมารวมกันแล้วจะได้ช่องสี่เหลี่ยม 9 ช่อง ประเด็นสำคัญไม่ใช่ช่องสี่เหลี่ยมที่เราได้ แต่เป็นจุดตัด 4 จุด โดยเราจะวางสิ่งที่เราจะถ่ายไว้ที่ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง ของจุดตัดนั่นเอง รับรองว่าเทคนิคนี้ถ่ายอะไรก็สวยได้ง่ายๆ เลย ลองไปใช้กันดูนะ

เส้นนำสายตา (Leading line)

มารู้จักกฎง่ายๆ กันอีกกฎนึง คือ เส้นนำสายตา (Leading line) ก่อนที่เราจะถ่ายซับเจคอะไรสักอย่างไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ หรือ ตึกอะไรก็แล้วแต่ ให้ลองมองหาเส้นหรือแนว เพื่อที่จะใช้เส้นนั้นนำสายตาของคนที่ดูภาพเข้าไปหาซับเจคที่เราจะถ่าย โดยถ้าใช้ร่วมกับกฎสามส่วน (Rule of third) หรือ จุดตัด 9 ช่อง ก็จะยิ่งเพิ่มความน่าสนใจของภาพและดึงดูดสายตาผู้ที่ชมภาพเราได้มากขึ้นด้วย

เส้นและรูปแบบซ้ำๆ (Line & Pattern)

ในหลายแห่งอาจจะนำไปรวมกับเส้นนำสายตา แต่โดยส่วนตัวเราจะแยกออกมา เพราะบางครั้งเส้นก็สามารถเป็นซับเจคหลักของภาพได้ ส่วนการถ่ายรูปแบบซ้ำๆ ถ้ามีอะไรสักอย่างขัดแย้งหรือแตกต่างจากรูปแบบนั้นๆ จะทำให้ภาพดูน่าสนใจ เช่น คนหมู่มากทุกคนหันหน้าไปทางซ้าย แต่มีคนเดียวที่หันไปทางขวา ภาพก็จะดูเด่นและน่าสนใจขึ้น หรือถ้าจากภาพตัวอย่าง 2 ภาพของเรา จะเห็นว่าภาพแรก มีหน้าต่างหลายบานกำลังเปิดอยู่เป็นแนวยาว แล้วมีอยู่แค่บานเดียวที่ปิดอยู่ ส่วนอีกรูป ก็จะเป็นแนวต้นไม้ กับแนวตึกที่ไล่ขนานกันไป เกิดเป็นแนวซ้ำๆ กันไปเรื่อยๆ

กรอบภาพ (Frame)

การถ่ายแบบนี้ คือการที่เรานำประตู หน้าต่าง ซุ้ม พุ่มไม้ มาเป็นกรอบให้ซับเจคอีกที ยกตัวอย่าง จากภาพแรก แทนที่เราจะถ่ายแค่พระกับเจดีย์อย่างเดียว แต่เราใช้ต้นไม้มาเป็นกรอบให้กับภาพนี้ ทำให้ภาพดูน่าสนใจมากขึ้น หรือภาพที่สอง เราเห็นหน้าต่างอยู่ ก็ลองเดินหามุมดู ว่าจะทำให้ภาพนี้ดูน่าสนใจขึ้นได้ยังไง แล้วก็เห็นเจดีย์ 3 องค์ เรียงกันอยู่ เราเลยถ่ายให้เจดีย์เข้ามาอยู่ในกรอบหน้าต่างด้วย ภาพก็จะดูมีอะไรมากกว่าหน้าต่างว่างๆ อย่างเดียว

ทั้งหมดนี้ คือการจัดองค์ประกอบภาพพื้นฐาน ที่เราเอามาใช้ประจำ เพื่อนๆ ลองเอาไปใช้กันดูนะ แต่การถ่ายภาพ คือศิลปะ ไม่มีผิดไม่มีถูกไม่มีกฏเกณฑ์ตายตัว มีความสุขกับการถ่ายภาพ อย่าไปเครียด ถ่ายได้ก็ได้ ถ่ายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็มีความสุขที่ได้ไปอยู่ตรงนั้นแล้ว สิ่งที่สำคัญสุดคือ การหาเวลาออกไปเที่ยว ไปเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ และอย่าลืมพกกล้องกันไปด้วยนะ

ไปเที่ยวแล้วมีรูปสวยๆ แวะมาทักทายส่งรูปมาให้ดูกันบ้างนะ ที่ www.facebook.com/adayscape

The post เทคนิคการถ่ายภาพ EP 2 : ถ่ายรูปสวยด้วยกฎพื้นฐาน appeared first on .

ไหนๆเราก็เป็นเว็บเกี่ยวกับการท่องเที่ยวถ่ายรูปแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการถ่ายรูปเลยก็จะกระไรอยู่ ดังนั้นบทความแรกที่จะได้อ่านเกี่ยวกับเรื่องการถ่ายรูปนั้นคือ เทคนิคการถ่ายภาพ ว่าด้วยเรื่องของกฎพื้นฐาน สำหรับตอนแรกนี้เราจะข้ามเรื่องยากๆ อย่าง รูรับแสง (F-stop) , ความเร็วชัตเตอร์ (speed shutter) , ความไวแสง (ISO) กันไปก่อน เพราะสมัยนี้หลายๆคนก็ใช้สมาร์ทโฟนถ่ายรูปซะเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้ว และถ่ายได้สวยโดยที่ไม่ต้องสนใจเรื่องค่าต่างๆ ของกล้องอีกด้วย

แต่ถ้าไม่ได้ born to be ถ่ายรูปอะไรก็สวยไปหมดทุกรูปขนาดนั้น อาจต้องมาเรียนรู้กฎพื้นฐานการถ่ายรูปซะหน่อย เรื่องที่เราจะพูดถึงเรื่องแรก คือ การจัดองค์ประกอบภาพ หรือในภาษาอังกฤษเรียกว่า Composition เคยได้ยินพวกโปรๆ เค้าพูดกันมั้ย รูปนั้นคอมโพสดี รูปนี้คอมโพสห่วย ถ้าเคยได้ยินแล้วทำหน้าเอ๋อ งงเป็นไก่ตาแตก ต่อไปนี้ก็เข้าใจได้เลยว่า ถ้าใครพูดถึง คอมพ้ง…คอมโพส ให้เข้าหูแล้วล่ะก็ ร้องอ๋อ..ได้เลยว่า เค้ากำลังพูดถึงการจัดองค์ประกอบภาพนี่เอง แต่บอกไว้ก่อนนะเราจะเขียนจากประสบการณ์เราเองเป็นส่วนใหญ่อาจจะไม่ครบถ้วนหรือเหมือนตามตำราเป๊ะๆ เอาเท่าที่นึกออกตอนนี้ละกัน

ในการไปเที่ยวถ่ายรูปนั้น แน่นอนว่าต้องมีสิ่งที่เราอยากจะถ่ายไม่ว่าจะเป็นคน วิวสวยๆ แลนด์มาร์คสถานที่ดังๆ อาหาร หรือ อะไรก็ได้ข้างทางที่น่าสนใจ แต่ทีนี้เราจะวางตำแหน่งของสิ่งที่เราจะถ่ายในกรอบสี่เหลี่ยมยังไงให้น่าสนใจล่ะ เราไปทำความรู้จักกับกฎข้อแรกกันเลย คือ

กฎสามส่วน (rule of third)

กฎสามส่วน คือ เมื่อเรามองเข้าไปในช่องมองภาพหรือหน้าจอมือถือ ให้สร้างเส้นสมมติขึ้นมาในหัวแบ่งภาพออกเป็นสามส่วน ไม่ว่าจะเป็นแนวตั้งหรือแนวนอน

เมื่อเรามีเส้นแบ่งแล้วให้วางตำแหน่งสิ่งที่จะถ่ายไว้ใน 2 ส่วน เหลือที่ว่าง (space) ไว้อีก 1 ส่วน พอจะเข้าใจมั้ย ลองไปดูตัวอย่างกัน

ในการถ่ายรูปวิวนั้น เราจะวางเส้นขอบฟ้าไว้เส้นบนหรือล่าง ให้ดูว่าพื้นสวย หรือ ฟ้าสวย เช่น ถ้าวันนั้นฟ้าเป็นสีคราม มีเมฆรูปทรงสวยๆ แสงอาทิตย์บางๆ ย้อมฟ้าเป็นสีส้มอมชมพู เราอาจจะให้ฟ้า 2 ส่วน พื้น 1 ส่วน แต่ถ้าวันไหนเมฆเยอะหมอกแยะฟ้าขาวทั้งวัน แต่ออกมาเที่ยวแล้วไม่ถ่ายก็ไม่ได้ ฟันธงเลยว่าให้ฟ้าแค่ส่วนเดียวหรือน้อยกว่านิดหน่อยก็ได้ไม่ว่ากัน

ส่วนการถ่ายรูปคนนั้น ให้วางตำแหน่งดวงตาไว้ที่เส้นบน อย่าวางเส้นล่างหรือกลางภาพนะเพราะจะทำให้เหลือพื้นที่บนหัวเยอะ ถ้าเป็นรูปโคลสอัพใบหน้าพยายามวางหัวชิดขอบบน ส่วนหัวสามารถขาดได้แต่คางไม่ควรขาดสังเกตตามแมกกาซีนดูนะ

แล้วควรจะเหลือพื้นที่ขวาหรือซ้ายดีล่ะ? เราขอตอบว่าเหลือพื้นที่ด้านที่ตัวแบบหันหน้าหรือตัวไป จะทำให้ภาพไม่ได้อึดอัดหลักการนี้ใช้ได้กับการถ่ายรูปสัตว์ด้วยเช่นกัน

ผ่านกฎพื้นฐานกฎแรกกันไปแล้ว บทความหน้าเราจะพาไปเรียนรู้เรื่องอื่นๆ กันอีก จะเป็นเรื่องอะไรนั้น รอติดตามกันได้เลย แล้วเราจะถ่ายรูปสวยไปด้วยกัน

The post เทคนิคการถ่ายภาพ EP 1 : ถ่ายรูปสวยด้วยกฎสามส่วน appeared first on .